Przy ul. Langgasse (obecnie ul. Tadeusza Kościuszki) już od połowy XIX w. stawiano domy, najpierw niewielkie, drewniane, w końcu wieku zaś solidne kamienice wielopiętrowe z handlowymi parterami. Do najciekawszych realizacji zaliczyć można wybudowaną w pierzei północnej obszerną, piętrową willę kupieckiej rodziny Flatauerów (obecnie Muzeum Miasta Malborka). Jej właściciele należeli do grona najbogatszych obywateli miasta. W ich posiadaniu znajdował się wielki dom towarowy Conitzer und Soehne przy Rynku oraz filia tego domu towarowego na rogu ulic Deutsch-Ordens-Strasse i Grosse Geistlichkeit (obecnie róg ulic 17-go Marca i  Piłsudskiego).

Willa przy ul. Kościuszki 54 powstała około 1870 r. Jej bryłę skomponowaną z malowniczo zróżnicowanych, asymetrycznych członów, dopełniał klasycyzujący detal architektoniczny, zbliżony formalnie do zastosowanego w kreacji loży masońskiej i willi przy ulicy Mühlengasse 23 (obecnie Bank Spółdzielczy przy ul. S. Żeromskiego). Przestronne wnętrza reprezentacyjne parteru zaopatrzono w wysokiej klasy sztukaterie o motywach geometrycznych i florystycznych.

Ostatni właściciel z rodziny Flatauerów Arnold Flatauer (zm. 1964) przez wiele lat był radnym miejskim, działaczem charytatywnym, który w czasie wielkiego kryzysu i bezrobocia prowadził dokarmianie dzieci w szkole. Był bardzo czynny w Związku Malborskich Strzelców, gdzie w 1927 roku został wybrany królem. Od 01.04.1912 do 31.03.1924 r. był członkiem Żydowskiego Kolegium Reprezentantów. Jako jeden z pierwszych mieszkańców Malborka założył sobie w willi telefon o numerze 40.  W roku 1933 został zmuszony wraz z żoną do ucieczki. Wyemigrowali do Brazylii. Jego sklepy zostały przekazane członkowi NSDAP – Hille. Oprócz Flatauerów w budynku mieszkali: Isidor Mendel, Helene Stremlow i Rudolf Böhnke.
W roku 1934 przepiękne pomieszczenia w domu Flatauerów genialnie pasowały dla reprezentacyjnej organizacji faszystowskiej. Zorganizowano wtedy w nich siedzibę Powiatowego Kierownictwa NSDAP i Niemieckiego Frontu Pracy wraz z jego agendą – organizacją „Kraft durch Freude” („Siła przez radość”), która m.in. troszczyła się o „należyte” spędzanie wolnego czasu przez malborskich robotników, organizując im niedzielne bezpłatne wycieczki.

Po wojnie, w latach 1945 – 1948, pomieszczenia willi przeznaczono na biura Komendy Milicji. Następnie do 24 lipca 1974 roku mieściła się w nich siedziba Komitetu Powiatowego PZPR. Przez kolejne trzy lata budynek służył jako zastępcze lokum Szkoły Specjalnej. W latach 1977 – 1978 mieściła się w nim Służba Zdrowia i Oświaty oraz planowane było przekształcenie go na żłobek. 10 października 1979 r. otwarto tu  Dom Nauczyciela z Pedagogiczną Biblioteką i Poradnią Psychologiczno – Pedagogiczną, jako pierwszy tego rodzaju ośrodek w województwie elbląskim. W budynku organizowano różnego rodzaju wystawy malarskie: Teresy Bekier (1979), Mieczysława Okońskiego (1980), Andrzeja Krzemińskiego i Marzeny Zygmunt (1991) oraz Jerzego Krempa (1995). Poza tym zorganizowano wystawę gobelinów Marii Dyszyńskiej (1993), monotypii i rysunków pióra Joanny Traczewskiej i ekspozycję tkanin z Państwowego Ogniska Plastycznego (1996). Od stycznia 2018 roku budynek stał się siedzibą Muzeum Miasta Malborka.

 

Page Reader Press Enter to Read Page Content Out Loud Press Enter to Pause or Restart Reading Page Content Out Loud Press Enter to Stop Reading Page Content Out Loud Screen Reader Support